และแล้วก็ถึงคราวที่เพื่อนรักของอ๋อ มันเอาคือนะคะ
เหมือนเป็นภาคต่อจากเรื่องของเพื่อน เรื่องมันมีอยู่ว่า
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านไอ้เพื่อนรักของอ๋อนี่แหละก็โทรมาตอนเย็น
แล้วร้องไห้ ไอ้เราก็นึกว่าเอ้!!! มุขป่าววะ ได้ข่าวเมื่อคืนเพิ่งคุยกันไป
ว่าจะใช้มุขแบบนี้ปลุกอ๋อ เลยลืมตามาข้างหนึ่งฟังให้แน่ใจว่า
อืม มันร้องไห้จิงนี่หว่า
คราวนี้ก็ถึงที่มันบ่นบ้าง มันก็บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฟังไปฟังเอ้!!! ประโยคคุ้นๆๆ อ้าว ประโยคนี้ กูเคยพูดนี่หว่า (อิอิอิ )
และมันก็เอาคืนให้อับอายด้วยการที่ว่าจะเดินไปไหน
ให้เอามันไปด้วยไปร้านค้าแถวบ้านก็ต้องถือโทรศัพท์ไร้สายไปด้วย
ให้คนเค้าคิดกันไปว่าอีนี่บ้า ติดโทรศัพท์
ถึงเวลาทานข้าว ก็ต้องคุยกะมัน
คุยกะมันจนมันพอใจ ก็ไม่นานหรอกค่ะ ก็แค่ ตั้งแต่ 5 โมงก่า ถึง สี่ทุ่มครึ่ง
แล้วพักยกไป ชั่วโมงต่อถึงตี2 เอง ขำๆๆๆ
เป็นการเอาคืนที่น่ารักจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ